Uzun bir aradan sonra…

o zaman yazmaya devam, kaldığım yerden…

Geçtiğimiz yaz, bu blogu yazmaya çok büyük heveslerle başlamıştım ama galiba dünyam biraz toz pembeydi. Doğrusu, o toz pembe hayata biraz ara vermek zorunda kaldım.

Ani haberlerle sarsıldım ve pamdemiye rağmen Türkiye’ye seyahat etmem gerekti. Pandemi başından beri kaçındığımız herşeyi yaparken buldum kendimi bir anda. Uçağa bindim, çok fazla insanla iç içe girdim, ustalarla uğraştım, hastanelere girdim çıktım… Tedbiri elden bırakmadım, tabii ki.

Bir Salı sabahıydı. Saat henüz çok erkendi. Sabah kahvemi içerken annemi aradım ama cevap vermedi. Biraz evhamlı bir yapım vardır. İçime bir telaş düştü. Bu sefer yanılmamışım. Çünkü sonra, o telefon geldi. Apar topar, ertesi güne bilet aldım ve tahmin edersiniz ki bir araba parası verdim. Ve, zorlu bir süreç başladı…

Annem ufak bir kaza atlattığı için bir süre hastanede kaldı. Birkaç ameliyat geçirdi. Zor günler yaşadık. Hastaneden çıktığı zaman komplikasyonlar peşini bırakmadı.

Tanıyanlar bilir. Annem Konya’da restorasyonunu kendi yaptığı eski bir Rum evinde otururdu. Evi üç katlıydı. Evini çok seviyordu. Ancak, sağlık durumundan dolayı o evde daha fazla yaşaması imkansız bir hal aldı. Taşınmaya ikna etmek zor oldu. Ama sonunda cici mi cici bir bahçe hatına taşınmaya ikna ettik. Ve, taşınma telaşı başladı…

İyileşmeye başladığındaki ilk dışarı çıkışımız, ve kahve keyfi yaptık

Annem artık iyi. Yeni evinden memnun. İlk fırsatta tekrar yanına gitmeyi iple çekiyorum. Kahve keyiflerimiz yarım kaldı.

Ama tabii bütün bu süreç boyunca duygusal açıdan biraz yıprandım. İşlerim aksadı. Öyle ki, evime döneli aylar oldu, ama sanki ben yorgunluğumu yeni atlatıyorum.

Neyse, buraya sanki dert anlatmaya gelmişim gibi oldu. Aslında ben genelde “nasılsın” diye sorulduğunda şikayet ile yanıt veren biri değilim. Pozitif bir insanım, ve hayatımda ne olursa olsun, sorulduğunda iyi olduğumu söylerim. Demek ki birikmiş biraz.

işe başlamadan oyalanmak

Ama, kolum, dizim, bacağım ağrıyor diye yakınmaya başlamadan kesmek lazım galiba. Yaşanan bazı durumlar şimdi bakınca komik gelmiyor değil.

Bir ara anılarımı anlatırım belki. Geçmişte aşılan zorluklara gülebilmek lazım, geriye bakınca.

Sonuç şu ki, uzun bir aradan sonra, ben yine evimdeyim ve kaldığım yerden devam ediyorum, hayatıma ve yazmaya.

Rana Marcella

4 Mart 2021

ranamarcella tarafından yayımlandı

Ben kimim? Ben, susmak istemeyen bir feministim.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: